این سوال که چگونه می توان با یک کودک سرکش رفتار کرد، چیزی است که اکثر والدین در یک مقطع زمانی با آن دست و پنجه نرم کرده اند. سرکشی در کودکان یک مشکل رایج به ویژه در کودکان نوپا و نوجوانان است. این بخشی طبیعی از رشد کودک است و می تواند با رفتارهایی مانند صحبت کردن یا نافرمانی از والدین، معلمان و سایر بزرگسالان بیان می شود.
شما همه چیز ( از جمله جیفغ زدن و فریاد زدن) را امتحان کرده اید تا رفتار فرزند نافرمان خود را تغییر دهید، اما هیچ چیز جواب نمی دهد. اگر به صورت مداوم با کودک خود دعوا می کنید رفتار آنها بدتر می شود و رابطه شما با آنها هر روز بدتر می شود. ممکن است گاهی اوقات دلایل پدر و مادر شدن را زیر سوال ببرید و اینکه آیا این همان زندگی خانوادگی است که شما تصور می کردید. کودکان، از زمان تولد تا رشد به دنیا میآیند و تجربههای زیادی در طول راه خود با آنها رخ میدهد.
یکی از جنبههای مهم تربیت کودکان و مدیریت رفتار آنها، موضوع سرکشی و نافرمانی است. به عنوان یک متخصص در زمینه رفتار کودکان، ما با رفتارهای سرکشانه و نافرمانی در کودکان آشنا هستیم. سرکشی در کودکان به معنای انجام رفتارهایی است که معمولاً با مراعات قوانین و توصیههای والدین یا مراقبین در تضاد است. این میتواند شامل انکار دستورات، بیتوجهی به مراعات دیگران، یا حتی تعریف خود از مرزهای نظام ارزشی خانواده باشد. نافرمانی نیز به معنای عدم پایبندی به قوانین و مقررات موجود است. این ممکن است در شکستن قوانین خانواده یا حتی در مدرسه و محیطهای دیگر رخ دهد. تشخیص و مدیریت این رفتارها چالشی مهم در تربیت کودکان است.
- بیشتر بخوانید: چرا فرزندم مشق نمی نویسد؟ و با بچهای که مشق نمینویسد چه کنیم؟
Defiance یا سرکشی چیست؟
سرکشی رفتاری است که با امتناع از اطاعت از قوانین، گوش دادن به بزرگسالان، یا اطاعت از درخواستها، بهویژه از سوی والدین یا دیگر مقامات رسمی مشخص میشود. این می تواند به طرق مختلف ظاهر شود، مانند صحبت کردن، مشاجره، شکستن چیزها یا نادیده گرفتن دستورالعمل ها.
سرکشی و نافرمانی شدید میتواند نشانهای از مسائل عاطفی یا رفتاری باشد، مانند اختلال نقص توجه و بیش فعالی (ADHD)، اختلال نافرمانی مقابلهای (ODD)، اختلال رفتار مخرب، اختلال سلوک یا اختلالات خلقی.
با این حال، اکثر کودکان به نوعی سرپیچی نشان می دهند. لزوماً نشان دهنده اختلال نیست.
چگونه با یک کودک سرکش رفتار کنیم؟
چگونه با یک کودک سرکش رفتار کنیم؟کودکان سرکش می توانند والدین را ناامید کنند. به احتمال زیاد، شما قبلاً تمام تاکتیک های سنتی والدین را امتحان کرده اید، اما شکست خورده اید، یا بدتر از آن، نتیجه معکوس داشته اند.
اهمیت برخورد صحیح با کودکان سرکش و نافرمان در روند رشد آنها و تاثیرپذیری در رفتارهای آینده آنان بسیار مهم است. برخورد نامناسب ممکن است تاثیرات جدی بر روی روند تربیت کودکان داشته باشد. این تاثیرات عبارتاند از:
- الگوی رفتاری: کودکان به عنوان آینده جامعه، از رفتار و ارزشهایی که از والدین و مراقبین خود یاد میگیرند، الگو برمیدارند. برخورد نامناسب ممکن است باعث شود که کودکان نفرمان و سرکش در آینده شوند و این الگوی رفتاری به دوران بزرگتری ادامه پیدا کند.
- تأثیر در جوانی و بزرگی: تجربیات کودکی و نوجوانی بر رفتارها و تصمیمگیریهای آینده تأثیر میگذارد. برخورد صحیح با کودکان در این دورانها میتواند به آنها کمک کند تا مهارتهای اجتماعی بهتری بیاموزند و در زندگی بزرگی تصمیمگیریهای بهتری بگیرند.
- رفتارهای مشکلزا: کودکانی که به دلیل همکاری دیگران علاقه ندارد.
- عدم تعهد به قوانین خانواده: کودک به قوانین و مقررات خانواده معمولاً عمل نمیکند.
- عدم مدیریت احساسات: کودک نتوانسته احساسات خود را به صورت سالم مدیریت کند و به شکل مناسبی بیان نمیکند.
- مقاومت به تغییر: کودک به تغییر رفتارها و عادات خود مقاومت کرده و به تعهد به یک الگوی رفتاری مشخص انصراف میدهد.
- عدم توجه به مراقبت از وضعیت فردی: کودک نمیتواند به خوبی از خود مراقبت کند و به شکل مناسبی به نیازهای پایهای خود رسیدگی نمیکند.
- سرکشی به عنوان راه برای جلب توجه: برخی از کودکان سرکش به عنوان راهی برای جلب توجه والدین خود از این رفتارها بهره میبرند.
- تأثیر در اعتماد به نفس: این کودکان ممکن است اعتماد به نفس کافی نداشته باشند و در مواجهه با مشکلات اعتماد به نفسی نداشته باشند.
- نشانهای نقض قوانین: برخی از کودکان نافرمان ممکن است به نشانهای نقض قوانین اقدام کنند، از جمله خرابکاری، سرقت، یا تخریب مالکیت عمومی. توجه به این نشانهها میتواند به والدین و مراقبین کمک کند تا این مشکلات را تشخیص دهند و راههای مدیریتی مناسب را برای کمک به کودکان در تغییر رفتارهای نافرمانی و سرکشی اتخاذ کنند.
انتخاب خود را انجام دهید
چیزی که فرزندتان احساس می کند وقتی به او می گویید به حرف شما گوش دهد زیرا شما مرجع، والدین، کسی که به او غذا می دهد یا کسی که هزینه طرح تلفن همراه آنها را پرداخت می کنید این است که او را تهدید میکنید یا بر سر او منت می گذارید، هستید. زیرا هیچ کس دوست ندارد تهدید شود، کنترل شود یا مجبور به انجام کارها شود.
رویکرد فرزندپروری کودک سرکش اغلب به دو گزینه خلاصه می شود:
راه اول این است که به دنبال راه هایی برای تغییر کودک باشید تا او گوش کند.
راه دوم این است که یا اول یک رابطه خوب بسازید و بعد به چیزهایی که شما اهمیت می دهید اهمیت دهند.
به طور کلی، گزینه دوم سریع نیست و نتایج آن ئآنی نیست. بنابراین، اکثر والدین اولین گزینه را انتخاب می کنند.اما آیا با این روش در دراز مدت نتیجه می گیرید؟
انتخاب اول نه تنها با شکست مواجه می شود، بلکه به رابطه شما نیز آسیب می زند و جلب همکاری فرزندتان را سخت تر و دشوارتر می کند .تربیت کودک سرکش به طور مؤثر با اولویت دادن به ایجاد رابطه بر اطاعت آغاز می شود.
آنچه شما فکر می کنید همان چیزی است که به دست می آورید.
محققان دریافتهاند که والدینی که رفتار نافرمانی را به شخصیت یا قصد منفی کودک نسبت میدهند، بیشتر ناراحت میشوند و از نظم و انضباط خشنتری استفاده میکنند که میتواند منجر به بدرفتاری بیشتر شود.وقتی فرض می کنید که فرزند با اراده شما عمداً سرکشی می کند، به یک پیشگویی خودشکوفایی و یک چرخه معیوب تبدیل می شود.
رفتار نافرمانی نتیجه پیچیده زیست شناسی، ژنتیک و عوامل محیطی است. در حال حاضر، متخصصان مطمئن نیستند که بزرگترین عامل ایجاد کننده آن چیست.
هر زمان که کودکان عصبانی می شوند، کاری که با فریاد زدن بر سر آنها به درستی انجام می شود، با واکنش جنگ یا گریز واکنش نشان می دهند. تفکر انتقادی آنها عملاً با خشم خاموش می شود که آنها را از تفکر واضح باز می دارد. آنها نمی توانند آن را کنترل کنند.
توجه داشته باشید که وقتی کودک ناتوان از تفکر است، نمی توان رفتار سرکش را برنامه ریزی کرد.
خبر خوب این است که والدین یک کودک سرکش این قدرت را دارند که اگر باور کنند که این کار بدخواهانه یا عمدی نیست، این رفتار کودک را برای بهتر شدن تغییر دهد.
اطمینان داشته باشید که می توانید این رفتار را به طور مثبت تغییر دهید و خانواده ای دوست داشتنی و محترم ایجاد کنید.احساس خشم، گناه، شرم یا ناامیدی را کنار بگذارید. این را به عنوان چالشی بپذیرید که می توانید بر آن غلبه کنید، نه یک مانع. یک نگرش مثبت می تواند تفاوت زیادی در تعامل شما با فرزندتان و نحوه واکنش آنها به شما ایجاد کند.
نافرمانی را با مهربانی خود بکشید
آیا تا به حال شده که حالت عصبی داشته باشید، سر یک غریبه فریاد بزنید و سپس از لبخند گرم غریبه غافلگیر شوید؟ عصبانیت شما از بین رفت و حتی در مورد رفتار بی ادبانه خود احساس گناه کردید. این عمل متقابل است. وقتی کسی نسبت به شما مهربانی کرد، خود را موظف به جبران محبت میدانید.رفتار متقابل در کودکان نیز طبیعی است. با آرامش و مهربانی به فرزندتان پاسخ دهید تا سرپیچی او را شکست دهید.
اگر درخواست های شما از کودکتان با سرپیچی مواجه شد، این ایده ها را امتحان کنید:
“می بینم که ناراحتی. چه کاری می توانم انجام دهم تا به شما کمک کنم احساس بهتری داشته باشید؟”
“من خیلی متاسفم که شما ناراحت هستید. به نظر می رسد درخواست من شما را عصبانی کرده است. آیا می توانید بیشتر در مورد آن برایم بگویید؟”
“می توانم بگویم که دوست ندارید من عملکرد مدرسه شما را مطرح کنم. متاسفم که باعث ناراحتی شما می شود، اما می خواهم به شما کمک کنم.”
توقف تشدید
هنگامی که کودک شما با مهربانی به خشم او پاسخ می دهید، ممکن است فوراً نرم نشود.
این امکان وجود دارد که پاسخ هایی را دریافت کنید که دوست ندارید، مانند: “شما می توانید با رفتن به من کمک کنید تا احساس بهتری داشته باشم.”
در اینجا دوباره، شما دو انتخاب دارید:
شما می توانید عصبانی شوید و با تبادل کلمات عصبانی وضعیت را تشدید کنید.
یا می توانید تشدید را متوقف کنید. جنگ قدرت، مشاجره و تشدید تنش تنها زمانی اتفاق می افتد که حداقل دو شرکت کننده وجود داشته باشند. اگر شرکت نکنید، بحثی وجود نخواهد داشت.
بنابراین، اگر می خواهید جلوی این کار را بگیرید و به هدف خود یعنی ایجاد رابطه بازگردید، می توانید اولین قدم را بردارید.
- بیشتر بخوانید: عصبانیت در کودکان : چگونه به کودکان عصبانی خود کمک کنیم؟
نحوه صحبت شما با فرزندتان مهم است.
میتوانید با استفاده از لحن ملایمتر، استفاده از زبان بدن غیرتهدیدکننده، نشان دادن مهربانی بیشتر و تلاش برای درک اینکه چرا آنها از دست شما ناراحت هستند (این هرگز در مورد کارها نیست) تشدید را متوقف کنید. اگر نمیتوانید عصبانیت خود را کنترل کنید، به فرزندتان بگویید که نمیتوانید گفتگو را ادامه دهید و بعداً وقتی هر دو آرام هستید درباره آن صحبت خواهید کرد. ترک مکالمه 100% در توقف مشاجره یا تشدید کار موثر است. اما میخواهید بعداً به آن بازگردید تا با لحنی مثبتتر در مورد آن بحث کنید.
هدف برای همکاری، نه مطابقت
کسی باشید که فرزندتان را دوست دارد و از او محافظت می کند، نه کسی که او را کنترل می کند. اگر ذهنیتهای اقتدارگرایانه «من شخصیت اقتدار هستم» و «باید اطاعت کنید» را کنار بگذارید، رابطه والد-فرزند شما را بسیار بهبود میبخشد.
این بدان معنا نیست که رفتار مناسب یا تنبیهه را به آنها آموزش نمی دهید.این فقط به این معنی است که شما برای آموزش دادن به کوکتان نیاز به تسلط و همکاری دارید.
آموزش با استفاده از دلایل
سرکشی زمانی اتفاق می افتد که کودک دلیلی برای انجام کاری نمی بیند. اغلب، این به این دلیل است که والدین و یا سایر بزرگسالان توضیح نداده اند که چرا این کار ضروری است یا چرا انجام آن برای آنها اهمیت کافی دارد. به همین دلیل است که عبارت «چون گفتم» بی اثر است.
گفتن اینکه چیزی می خواهید زمانی که آنها نمی خواهند کاری را که شما می خواهید انجام دهند به اندازه کافی خوب نیست. به آنها دلایل قانع کننده ای برای انجام آنچه می خواهید ارائه دهید. بهترین دلایل واقعاً به نفع کودک است، مانند سلامتی یا آینده.
“من از شما میخواهم که کارهای مدرسه را کامل کنید، زیرا میخواهم یاد بگیرید، در مدرسه خوب عمل کنید، به دانشگاه بروید و آینده روشنتری داشته باشید. می خواهم خوب زندگی کنی و شاد باشی.”
“سبزیجات برای سلامتی شما مفید هستند. وقتی سالم هستید، می توانید کارهایی را که می خواهید انجام دهید و از زندگی لذت ببرید.”
اما استدلال تنها زمانی خوب عمل می کند که با فرزندتان رابطه خوبی داشته باشید. بدون رابطه نزدیک، توضیح شما احتمالاً با این جمله پاسخ داده می شود: “شما به من اهمیت نمی دهید.”
تقویت مثبت
تقویت مثبتتوقعات واضحی و موجهی را برای کودک خود تعیین کنید و هنگامی که کودک رفتار مناسبی برای موقعیت آموزش رفتار خوب به او داشت، به او پاداش دهید.
والدین می توانند با تمرکز بر رفتارهای مثبت و در عین حال نادیده گرفتن رفتارهای بد (که مضر نیستند) به فرزندان خود بیاموزند که انتظارات را برآورده کنند. تقویت مثبت با ستایش فرزندتان برای اقدامات مثبت می تواند بسیار موثر باشد.
مانند استدلال، این استراتژی فرزندپروری ممکن است کارساز نباشد اگر از قبل یک الگوی درگیری مداوم با فرزند خود داشته باشید.این ایده خوبی است که ابتدا روی ایجاد یک رابطه مثبت کار کنید، که باعث می شود این مرحله بهتر عمل کند.
اعتماد متقابل و احترام برای یک رابطه قوی
اعتماد و احترام در ایجاد روابط قوی با نوجوانان بسیار مهم است.
اما اعتماد و احترام باید متقابل باشد.
اینکه از نوجوانان بخواهید ثابت کنند قابل اعتماد هستند یا احترام خود را به دست آورند، از طرف والدین قابل اعتماد یا محترمانه نیست .اگر والدین می خواهند احترام قائل شوند، ابتدا باید احترام بگذارند. اگر آنها می خواهند اعتماد داشته باشند، ابتدا باید اعتماد خود را نشان دهند. و یا به هر طریق دیگری، احترام یا اعتماد واقعی را به دست نخواهید آورد.
شما طرف بزرگتر در این رابطه هستید. اولین حرکت را انجام دهید، و هر دو می توانید در حد وسط یکدیگر را ملاقات کنید.
آموزش والدین
خانواده هایی که کودکان خردسال سرکشی دارند ممکن است از درمان تعاملی والد-کودک (PCIT) که توسط یک کودک درمانگر باتجربه آموزش داده می شود بهره مند شوند.
وقتی این نوع آموزش والدین در سالهای پیشدبستانی ارائه میشود، به طور ویژه ی مؤثر است، زیرا روابط بین فرزندان و والدین را بهبود میبخشد و والدین را به مهارتهای مقابلهای مجهز میکند.
برای خانواده هایی که فرزندانشان در سن مدرسه هستند، آموزش مدیریت والدین (PMT) می تواند بیشتر موثر باشد.
- بیشتر بخوانید: آیا فرزند شما از پرستار کودک خود متنفر است؟ این راهکارها را امتحان کنید!
درمان
در صورت بروز شرایط دشوار مانند رفتارهای خارج از کنترل، تهدیدها یا اختلالات رفتاری، یک درمانگر می تواند به شما کمک کند.
شرایط سلامت روان گاهی اوقات می تواند باعث مشکلات رفتاری شود. کودک خود را از نظر علائم ODD، اختلالات اضطرابی و سایر مشکلات سلامت روان غربال کنید.
والدین کودکان سرکش با مشکل شدیدتر یا طغیان مکرر عصبانیت نیز باید در اسرع وقت به دنبال یک درمانگر باشند، زیرا مداخله زودهنگام توصیه می شود.
رفتار و احساسات کودکان در سن مدرسه
در میان کودکان در سن مدرسه، سرپیچی به احتمال زیاد به شکل مشاجره کردن یا انجام ندادن کاری که خواستهاید – یا انجام آن را بسیار بسیار آهسته – به جای یک عصبانیت کامل (که بیشتر در کودکان کوچکتر رخ میدهد) به خود میگیرد. کودک شما ممکن است سعی کند بر موقعیتی کنترل داشته باشد یا استقلال خود را اعلام کند. آنها ممکن است محدودیت های آزمایشی باشند. یا ممکن است نسبت به کاری مانند انجام کارهای خود ابراز بیزاری کنند.
وقتی سرکشی آن چیزی نیست که به نظر می رسد
در برخی موارد، آنچه که به نظر می رسد نافرمانی است، ممکن است صرفاً کودکی باشد که به دلیل تمرکز بسیار روی یک فعالیت، دست و پا می زند. درک آنچه در پشت رفتار کودک شما نهفته است بخش مهمی از پرداختن به مشکل است.
رفتار نافرمانی که برای مدت طولانی ادامه می یابد و با عملکرد کودک در مدرسه و روابط او با خانواده و دوستان تداخل می کند، می تواند نشانه چیزی به نام اختلال نافرمانی مقابله ای یا ODD باشد.
در کودکانی که ODD دارند، سرکشی با رفتارهایی مانند کج خلقی یا پرخاشگری مشخص می شود که اغلب برای سن کودک نامناسب به نظر می رسد. کودکانی که ODD دارند ممکن است مشکلات دیگری مانند افسردگی، اضطراب یا ADHD را نیز نشان دهند. اگر مشکوک هستید که کودک شما ممکن است ODD داشته باشد، برای دریافت کمک و اطلاعات با پزشک یا مشاور مدرسه کودک خود مشورت کنید.
نحوه مدیریت سرکشی در کودکان
اگر سرکشی کودک شما در سطح ODD نیست، و یا تحت تأثیر نگرانی های اساسی دیگر نیست، راه هایی برای بهبود رفتار وجود دارد.
انتظارات را تنظیم کنید
اطمینان حاصل کنید که قوانین و کارهای خانه را به اندازه کافی روشن کرده اید و برای سن شما مناسب است. برای یک کودک پنج یا شش ساله ممکن است بسیار سخت باشد که به او گفته شود اتاقش را تمیز کند و بنابراین از انجام این کار خودداری کند. اگر آن را به کارهای کوچکتر تقسیم کنید، مانند برداشتن اسباب بازی ها از روی زمین و کمک به شما در کنار گذاشتن آنها، ممکن است بتوانند کار را بهتر انجام دهند.
به ریشه رفتار برسید
به دنبال علل و محرک ها باشید و سعی کنید سرپیچی فرزندتان را پیگیری کنید. آیا الگویی وجود دارد؟ آیا کارهای خاصی وجود دارد که آنها دوست ندارند یا نمی خواهند انجام دهند؟ آیا زمانی که کارها شلوغ یا عجولانه است سرکشی می کنند؟ هنگامی که علت را بررسی کردید، می توانید اقداماتی را برای تنظیم موقعیت ها انجام دهید تا فرزندتان کمتر با شما مخالفت کند.
کودک خود را برای رفتار خوب آماده کنید
سعی کنید از موقعیت هایی که در آن کودک ممکن است به احتمال زیاد سرکشی کند یا رفتار بد دیگری از خود نشان دهد اجتناب کنید. به عنوان مثال، اگر میدانید که اگر فرزندتان کارهای زیادی برای انجام دادن داشته باشد، بداخلاق میشود، سعی کنید کارهای زیادی را بعد از مدرسه یا آخر هفتهها برنامه ریزی نکنید. اگر کودک شما از تغییر ناگهانی متنفر است، سعی کنید زمانی که از یک جایی به جای دیگر می روید کمی به او فرصت دهید.
با کودک خود همانطور رفتار کنید که دوست دارید با شما رفتار شود
درست مانند بزرگسالان، کودک شما که معمولاً خوب رفتار می کند می تواند یک روز مرخصی داشته باشد. آنها ممکن است بعضی از وقتها خلق و خوی بدی داشته باشند، یا احساس خستگی کنند و نیاز به استراحت داشته باشند. در مورد کاری که فرزندتان باید انجام دهد قاطع باشید، اما با محبت و درک با او صحبت کنید. هنگامی که شما الگوی خوبی برای بیان عقیده یا مخالفت خود به شیوه ای محبت آمیز و محترمانه می کنید، فرزندان شما نیز از آنها پیروی می کنند.
از مهارت های کلامی فرزندتان بهره ببرید
والدین کودکان در سن مدرسه نسبت به والدین کودکان نوپا در برخورد با رفتارهایی مانند سرکشی مزیت مشخصی دارند: آنها می توانند آن را به زبان بیاورند. با آرامش با فرزندتان صحبت کنید که او چه میخواهد، و سپس سعی کنید راهحلی پیدا کنید که برای هر دوی شما مفید باشد.
قوانین اساسی مطلق را ایجاد کنید
مطمئن شوید که فرزندتان قوانین خانواده شما را می داند. به عنوان مثال، اگر صحبت کردن به شیوهای بیاحترامی در خانه شما یک نه مطلق است، روشن کنید که عواقبی برای آن در پی خواهد داشت ، بدون مصالحه یا شانس دوم. مطمئن شوید که نتیجه ای را انتخاب کنید که مایل به اعمال آن هستید، مانند نداشتن تلویزیون برای بقیه روز یا انجام یک کار اضافی، تا فرزندتان درخواست های شما را نادیده نگیرد و اقتدار شما را تضعیف نکند.
- بیشتر بخوانید: پرستاری از کودک سرسخت و 4 روش برای کنترل کودکان سرسخت
وقتی می توانید سازش کنید
آیا دختر شما اصرار دارد که دامن تابستانی زیبای خود را در یک روز سرد پاییزی بپوشد؟ به جای درگیر شدن در یک جنگ، سعی کنید به یک مصالحه دست پیدا کنید، مثلاً از او بخواهید که با دامن شلوار شلواری یا شلواری بپوشد. به طور کلی، ایده خوبی است که وقتی فرزندتان میخواهد روی چیز کوچکی کنترل داشته باشد، تسلیم شوید تا بتوانید در مورد چیزهای بزرگتر محکم بمانید.
در مورد گزینه ها بحث کنید
گاهی اوقات، یک کودک ممکن است رفتار سرکشی از خود نشان دهد، زیرا می خواهد بیشتر در مورد زمان یا نحوه انجام کارها بگوید. یکی از راههایی که به کودکان کمک میکند احساس کنند کنترل بیشتری دارند این است که به آنها حق انتخاب بدهید. برای مثال، هنگامی که پارامترها را تنظیم میکنید – «اسباببازیها باید کنار گذاشته شوند» ، با کودکتان کار کنید که چه زمانی کار را انجام میدهد. به عنوان مثال، اسباب بازی ها را می توان هر زمان قبل از خواب کنار گذاشت.
رفتارهای سرکش یا نافرمانی در کودکان ممکن است در اندازهها و شدتهای مختلف در طول دورههای مختلف توسعه کودکی ظاهر شوند. در ادامه به مراحل سنی مختلف و سرشکنیهای مرتبط با آنها اشاره میکنیم:
- کودکی زودهنگام (2 تا 3 سال): در این دوره، کودکان ممکن است رفتارهای سرکشانه نظیر تنها راه رفتن (نه یا مکرر “نه”) را نشان دهند. آغاز نافرمانی از محدودیتها و مرزهای قرار داده شده توسط والدین.
- کودکی اوایل (4 تا 6 سال): در این دوره، کودکان قدرت تفکر منطقی خود را تقویت میکنند. افزایش نیاز به مستقلیت و آزادی در انجام وظایف روزمره. ممکن است رفتارهای سرکشانه نظیر عدم تعهد به تمامی وظایف مدرسه و خانه ظاهر شود.
- کودکی میانی (7 تا 11 سال): کودکان در این دوره نقشهای مختلف را در محیطهای مختلف اجتماعی تجربه میکنند. افزایش توانایی خودتصمیمگیری و اعتقاد به قدرت شخصی. ممکن است در مواردی نافرمانی مرتبط با تعهد به تکالیف مدرسه و مسئولیتهای خانوادگی ظاهر شود.
- دوره نوجوانی (12 تا 18 سال): در این دوره، نوجوانان تغییرات فیزیکی و عاطفی بزرگی تجربه میکنند. افزایش توجه به همتایان و گروههای اجتماعی خود. ممکن است رفتارهای سرکشانه نظیر مقاومت در مقابل اصول خانوادگی یا عدم پذیرش نظر والدین به نمایش درآید. در همه این مراحل، والدین و مراقبین میتوانند با ارائه حمایت، ارائه مثالهای مثبت، ایجاد مرزهای واضح و تشویق به مهارتهای اجتماعی مثبت به کودکان کمک کنند تا رفتارهای سرکشی کمتری از خود نشان دهند و به تدریج به سمت رفتارهای مطلوب تر و نافرمانی کمتر هدایت شوند.
بدون دیدگاه