نحوه محافظت و مراقبت از کودکان در مقابل پدوفیل ها

 آیا با نحوه محافظت و مراقبت از کودکان در مقابل پدوفیل ها آشنایی دارید؟ اخبار پرمخاطب درباره کودکان و نوجوانان که توسط معلمان مورد اعتماد، رهبران مذهبی، مربیان، همسایگان و اعضای خانواده مورد آزار جنسی قرار می‌گیرند، همچنان والدین، مربیان و سایر بزرگسالان دلسوز را در جوامع سراسر جهان شوکه می‌کنند. این داستان‌های غم‌انگیز نمونه‌های کلاسیکی هستند که نشان می‌دهد چگونه افراد می‌توانند از موقعیت‌های اعتماد و قدرت خود برای سوءاستفاده و زورگویی از کودکان استفاده کنند و اینکه چگونه بزرگسالان اغلب اقدام کافی برای متوقف کردن آنها انجام نمی‌دهند.

والدین و سایر بزرگسالان نگران این سوال باقی می‌مانند که “من باید مراقب چه چیزی باشم؟ چگونه می توانم از فرزندانم محافظت کنم؟ چه چیزی می توانم به آنها در مورد محافظت از خود بیاموزم؟”

شما باید به فرزندان خود بیاموزید که چگونه به طور خاص از خود در برابر این نوع آسیب محافظت کنند، چگونه رفتار نامناسب را شناسایی کنند، و به آنها بفهمانید که هیچ کس نباید به بدن آنها دسترسی داشته باشد. هیچکس (حتی خانواده) حق ندارند در همه مکان ها به وی نزدیک شوند و به بدن آنها دسترسی داشته باشند. شما به عنوان والدین یا پرستار کودک موظف هستید که از کودکان خود محافظت کنید زیرا اگر اتفاقی بیفتد، احساسی که به او دست خواهد داد خرد کننده و آسیب رسان خواهد بود. هیچ کودکی نباید این احساس را تجربه کند. به او بیاموزید که محتاط و هوشیار باشد و حرف بزند.

پدوفیل چیست؟

پدوفیل افرادی با انحرافات جنسی است که با مشخصه علاقه به انجام فعالیت جنسی با کودکی همراه است که زیر سن بلوغ است.

معمولا قربانی ها کمتر از ۱۳ سال هستند و هر دو جنسیت پسر و دختر در معرض خطر قرار دارند. اعتماد به نفس کم و ترس از برقراری رابطه جنسی با بزرگسالان از دیگر علل تمایل به این انحراف جنسی است.

تحقیقات نشان می دهند کودکانی که در کوچه و خیابان تنها رها می شوند یا حتی در خانه در اتاقی به همراه یکی از اعضای فامیل تنها می مانند، در معرض خطر آزار جنسی قرار دارند.

رابطه جنسی با کودکان یکی از اختلالات جنسی است که بیشترین همراهی را با دیگر اختلالات روانی از جمله اختلال اضطراب، افسردگی، اختلال خلقی و سوءمصرف مواد مخدر دارد.

نحوه محافظت و مراقبت از کودکان در مقابل پدوفیل ها چگونه است؟

از آن‌جایی که تا وقتی کودک مورد آزار و اذیت جنسی قرار نگیرد، نمی‌توان بیماری پدوفیلی را تشخیص داد، بنابراین لازم است تا از قبل اطلاعات کافی در اختیار فرزند خود قرار دهید تا در صورت بروز هر گونه مشکلی کودک بتواند از خودش محافظت کند.

• ابتدا به کودکان خود نه گفتن را یاد دهید.
• به کودک خود آموزش دهید در مواقعی که از فردی ترسید یا احساس ناامنی کرد با صدای بلند فریاد بزند و درخواست کمک کند.
• کودک باید بتواند در صورت بروز هر نوع مشکلی آن را با خانواده خود در میان بگذارد. حتی زمانی که بیمار پدوفیلیا کودک را نیز تهدید کرد، کودک باید فورا مشکل خود را به خانواده خود بگوید.
• به فرزند خود یاد دهید تا در مواقع خطر در خیابان یا کوچه خلوت از یک زن بچه‌دار کمک بگیرد.
• حریم شخصی را به کودکان آموزش دهید و به آن‌ها بگویید که هیچ شخصی اجازه دست درازی را به حریم شخصی آن‌ها ندارد.
• اعتماد به نفس کودک را افزایش دهید و او را نترسانید.
• افراد مورد اعتماد خود را به کودک معرفی کنید تا در مواقعی که شما حضور نداشتید از آن‌ها کمک بگیرد.
• کودک باید یاد بگیرد تا در مواقعی که به چنگ یک پدوفیلی افتاد بلند فریاد بزند و بگوید که شخص پدر یا مادر او نیست.

 چهار استراتژی محافظت و مراقبت از کودکان در مقابل پدوفیل ها

این چهار استراتژی برای والدین و پرستارهای کودک است تا افرادی که به کودکان آسیب رسانده اند را به دست عدالت بسارند:

ایمنی را در اولویت قرار دهید! و این بدان معناست که ایمنی و عزت نفس یک کودک مهمتر از شرمساری، ناراحتی یا توهین دیگران است.

اگر مشکوک هستید که مشکل ایمنی وجود دارد، به ویژه در مورد کودکان، مسئولیت شخصی برای انجام کاری برای رفع آن را بر عهده بگیرید. این به معنای صحبت مداوم و گسترده است تا زمانی که اقدام موثری برای رفع این مشکل انجام شود. فقط به کسی نگویید، حتی اگر آن شخص در مقامی باشد، و فرض کنید که مسئولیت شما به پایان رسیده است. پیگیری کنید تا ببینید چه خبر است. درک کنید که کودکان و جوانانی که مورد آزار قرار می‌گیرند به کمک و حمایت نیاز دارند  و هر کسی که از آنها سوء استفاده می‌کند باید به دست عدالت سپرده شود.

آنچه سازمان ها باید برای محافظت از کودکان در برابر آسیب انجام دهند، توضیح می دهد که چه چیزی صحبت کردن در سازمان ها را دشوار می کند و چهار تصمیمی که هر یک از ما می توانیم بگیریم تفاوت ایجاد می کند.

مطمئن شوید که می دانید یک نفر با بچه های شما چه می کند. به یاد داشته باشید که هر کسی می تواند یک سوء استفاده کننده باشد. به عنوان والدین و سایر بزرگسالان دلسوز، باید با این واقعیت روبرو شویم که شکارچیان جنسی وجود دارند که با انجام کارهای شگفت انگیز با بچه ها و برای آنها فرصت هایی را برای تنها ماندن با بچه ها ایجاد می کنند. و اکثر این متخلفان افرادی واقعاً خوب با شهرت عالی به نظر می رسند. حتی بسیاری از آنها خدمات واقعاً مهمی را برای اکثر کودکانی که با آنها روبرو می شوند ارائه می دهند. وقتی مردم از من می‌خواهند که به آنها بگویم کودک آزاری ممکن است چه شکلی باشد، من می‌گویم: “در آینه نگاه کنید – یک آزاردهنده می‌تواند دقیقاً شبیه هر کس دیگری باشد!”

بیشتر بزرگسالانی که تصمیم می‌گیرند کارهای بزرگ با بچه‌ها انجام دهند، افراد خوبی هستند که واقعاً می‌خواهند کمک کنند. یک مربی، یک رهبر گروه جوانان، یک معلم، یک برادر بزرگ،خواهر بزرگ، یک رهبر مذهبی و یک کودک درمانگر همگی می توانند با کودکان و نوجوانان در چارچوب نقش حقوقی یا داوطلبانه خود رابطه داشته باشند و این روابط می تواند فوق العاده باشد. برای یک جوان مهم است با این حال، آسیب پذیری جوانان در برابر هر کسی که در این موقعیت های اعتماد قرار می گیرد، به همین دلیل است که باید توجه بیشتری به غربالگری این افراد و پیگیری کامل هر اشاره ای به مشکل شود.

فقط به این دلیل که آنها بخشی از یک سازمان معتبر، عبادتگاه یا مدرسه هستند، به افراد اعتماد نکنید. هر فرد را خودتان بررسی کنید، به خصوص اگر قرار است با فرزندتان خلوت کند. مراجع را بررسی کنید تصور نکنید که اگر اتفاق بدی بیفتد، کسی به شما بگوید. اگر چیزی برای شما ناراحت کننده است به احساسات خود اعتماد کنید. مراقب کسی باشید که به نظر می‌رسد بچه‌های خاصی را برای توجه ویژه و روابط خصوصی جدا می‌کند، به دنبال فرصت‌های اجتماعی و تفریحی برای تنها ماندن با بچه‌ها بدون بزرگ‌سالان دیگر است، یا نمی‌پذیرد که والدین و سایر بزرگسالان مسئولیت‌پذیر به طور کامل در مورد آن‌ها مطلع شوند. با آنچه در حال وقوع است راحت است وقتی شک دارید، آن را بررسی کنید.

 به کودکان خود گوش دهید و به آنها بیاموزید که حرف ها را ناگفته نگذارند. بیشتر سوء استفاده کنندگان قبل از انجام هر رابطه جنسی، روابط قوی با کودکان ایجاد می کنند. اغلب، آنها با آزمودن مرزهای کودک از روش های مختلفی سعی می کنند به کودک نزدیک شوند. در کتاب دلهره‌آور «گفت‌وگو با یک پدوفیل»، آزارگر، که نویسنده در زندان با او مصاحبه کرد، توضیح می‌دهد که چگونه از یک پسر در گروه جوانان کلیسا از فحش استفاده می‌کند و سپس چیزی شبیه این می‌گوید: «اوه! من فقط حرف بدی زدم لطفاً به پدر و مادرت نگو، چون دیگر نمی‌توانیم با هم خوش بگذرانیم.» سپس پسرانی را که به آنها اعتماد داشت هدف قرار می داد.

جوانان را با تمرین مهارت ها آماده کنید تا امنیت آنها را به عهده بگیرند. یک اقدام سریع می‌تواند جلوی بسیاری از سوءاستفاده‌ها را بگیرد مثل فشار دادن دست کسی، دستور توقف، ترک در اسرع وقت، مقاومت در برابر اجبار عاطفی و گفتن. اگر بچه‌ها قوانین ایمنی خود را بدانند و این شانس را داشته باشند که این قوانین را به شیوه‌ای سرگرم‌کننده و متناسب با سن خود تمرین کنند، در مواقعی که نیاز دارند، احتمالاً می‌توانند چنین اقداماتی را انجام دهند.

استفاده از مثال‌های غیرجنسی مانند قلقلک کردن یا خشن کردن، مهارت‌های ایفای نقش با بچه‌ها برای تعیین حد و مرز در تماس و اذیت کردن با افرادی که می‌شناسند و به آنها اهمیت می‌دهند، حتی اگر کسی بخواهد به آنها فشار بیاورد. با استفاده از مثال‌های غیرجنسی مانند کسی که احساساتش را جریحه‌دار می‌کند یا یک بازی ترسناک انجام می‌دهد، به بچه‌ها تمرین کنید که چگونه صحبت یک بزرگسال مشکل دار را قطع کنند و کل داستان را بازگو کنند. با اصرار، تمرین کنید که اگر بزرگسال گوش ندهد، چه کاری انجام دهید و در صورت لزوم، چگونه به بزرگسالان مختلف بگویید تا زمانی که کسی به حل مشکل کمک کند.

ما به درستی می‌دانیم که کسانی که کودکان را شکار می‌کنند افرادی هستند که به دنبال دسترسی قانونی هستند و شبیه کلیشه‌ها نیستند. اینها پزشکان، وکلا، کشیش ها، معلمان مدارس، مدیران اجرایی و حتی افسران پلیس هستند. واقعاً از طیف اجتماعی عبور می کند. اکثریت قریب به اتفاق آن طور که کودکان انتظار دارند به نظر نمی رسند. اکثر کودکان می دادنند که نباید با غریبه ها صحبت کنند. اما وقتی از آن‌ها می‌پرسید غریبه کیست، آنها همیشه افراد تنومند ، ترسناک، کثیف و زشت را تصور می کنند: افرادی که به نظر می‌رسند به شما صدمه می‌زنند. اما در واقع، [پدوفیل] به احتمال زیاد کسی است که می تواند یک دوست، یک مربی باشد.

مشخصات افراد پدوفیلی را بشناسید

•  هرکسی می‌تواند پدوفیلیا به نظر برسد، اما اکثریت پدوفیلی‌ها مرد هستند ( صرف نظر از این که قربانیان آنها پسر یا دختر باشند)
• بسیاری از شکارچیان جنسی خودشان در گذشته مورد سواستفاده جسمی یا جنسی قرار گرفته‌اند
• برخی نیز دارای بیماری‌های روانی هستند، مانند اختلال خلقی یا اختلال شخصیت
• مردان همجنسگرا و به همان اندازه دگرجنس‌گراها احتمال دارد کودک آزاری کنند
• کودک آزاران زن بیشتر از دختران نسبت به پسران سوءاستفاده می‌کنند

متاسفانه ما در عصری زندگی می کنیم که استثمار کودکان رو به افزایش است.

• در زندگی فرزندان خود فعال شوید. مطمئن شوید که می دانید فرزندان شما با چه کسانی وقت می گذرانند، بزرگسالانی که به طور منظم با آنها در تماس هستند یا در خانه دوستشان چه می کنند.
• برای مشارکت در زندگی فرزندان خود وقت بگذارید. پدوفیل ها به دنبال کودکانی می گردند که به نظر می رسد تنها هستند یا والدین آنها توجه زیادی به آنها نمی کنند. پدوفیل ها در فعالیت هایی شرکت می کنند که کودکان در آن حضور دارند، بنابراین مشارکت در زندگی فرزندان شما می تواند به ایجاد مانعی بین فرزندان شما و یک پدوفیل کمک کند.
• سوء استفاده جنسی و بهره کشی از کودکان می تواند در هر مکان و در هر زمان رخ دهد. این فقط یک مشکل “شهر بزرگ” نیست. به طور متوسط در هر مایل مربع یک کودک آزاری وجود دارد. به طور متوسط در هر 1.6 کیلومتر مربع یک کودک آزاری وجود دارد. از افرادی که در جامعه خود زندگی می کنند آگاه باشید و مراقب کسانی باشید که به نظر می رسد علاقه ای غیرعادی به کودکان دارند.
• مطمئن شوید که فرزندانتان نام مناسب قسمت های تشریحی خود را می دانند. پدوفیل ها اغلب برای قسمت های “جنسی” بدن کودک نام های زیبا می گذارند و اگر کودک شما نام مناسب را بداند، ممکن است از حمله جنسی جلوگیری کند. یک کودک آگاه قدرت می آفریند و ممکن است یک شکارچی جنسی را بترساند.
• به احساسات خود گوش دهید و به فرزندان خود بیاموزید که به حس ششم خود گوش دهند. حس ششم یک سیستم دفاعی طبیعی است و با افزایش سن، آن را اصلاح می کند. این برای محافظت از ما در برابر آسیب یا موقعیت های خطرناک طراحی شده است. مطمئن شوید که فرزندانتان این را درک می کنند. اگر احساس ناراحتی می کنند، از آن موقعیت خارج شوید. اگر از انجام کاری مطمئن نیستند، انجام ندهید. اگر آنها نمی خواهند با شخص خاصی همراه شوند، آنها را مجبور نکنید. به ادب اهمیت ندهید و اول به ایمنی فکر کنید.
• اگر کودک شما مورد آزار جنسی قرار گرفت، او را سرزنش نکنید. اغلب اوقات، آزارگر به کودک احساس می‌کند که در آزار و اذیت او نقش داشته است. یک کودک هرگز مقصر نیست ، بزرگسالان بهتر می دانند و باید مسئولیت کامل اعمال خود را بپذیرند.
• احتمالاً یک پدوفیل را نخواهید شناخت. علیرغم تصویری که ممکن است مردم از یک پدوفیل داشته باشند، یک “نگاه” برای شکارچی جنسی وجود ندارد. آنها از پیشینه ها، حرفه ها و پیشینه های قومی مختلفی می آیند. معمولا کودک پدوفیل را هم کودک و هم شما می شناسند.

اختلال پدوفیلیک چگونه تشخیص داده میشود؟

• روانپزشکان، روانشناسان و سایر متخصصین حوزه روان با انجام برخی آزمایشات و بررسی‌های رفتاری، می‌توانند اختلال پدوفیلیک را در افراد تشخیص دهند. روش DSM-5 به عنوان یک راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی شناخته می‌شود که بسیاری از متخصصان برای شناخت اختلال پدوفیلیک از این روش استفاده می‌کنند. براساس روش DSM-5، علاقه زیاد افراد به پورنوگرافی کودکان به عنوان یکی از شاخصه‌های اصلی اختلال پدوفیلیک شناخته می‌شود
• اما برخی روانشناسان و روانپزشکان ممکن است برای تشخیص قطعی پدوفیلیک از سیستم ارزیابی AASI-3 نیز استفاده کنند. AASI-3 یک سیستم ارزیابی درمانی و تجربی است که برای مردان و زنان بالغ دارای مشکلات رفتاری جنسی مورد استفاده قرار می‌گیرد. متخصص مربوطه به کمک این سیستم، علایق جنسی فرد به کودکان و احتمال سو استفاده جنسی فرد از کودکان در زمان‌های گذشته را بررسی می‌کند.
• همچنین در سیستم ارزیابی AASI-3، ممکن است از ابزارهای تشخیصی دیگری مانند پلتیسموگرافی آلت تناسلی در مردان و فتوپلتیسموگرافی واژینال در زنان نیز استفاده شود. در واقع با نشان دادن تصاویر اندام جنسی کودکان به بیمار، این دو ابزار جریان خون را در اندام تناسلی فرد اندازه‌گیری می‌کنند و با بررسی نتیجه می‌توان از ابتلای فرد به اختلال پدوفیلیک باخبر شد.

نوع تجاوز افراد مبتلا به پدوفیلی چگونه است؟

با توجه به تحقیقات انجام شده مشخص شده است که افراد مبتلا به این بیماری روانی معمولا سعی می‌کنند تا با کودکان رابطه جنسی دهانی برقرار کنند یا به آلت تناسلی آن‌ها دست بزنند. به عبارت دیگر آن‌ها را دست‌مالی کنند.

این افراد تمایل ایجاد رابطه جنسی را از طریق مقعد یا مهبل کودک ندارند ولی در موارد کمی نیز این موارد به چشم می‌خورد.

برخی دیگر از افراد مبتلا به این بیماری آلت تناسلی خود را به کودک نشان می‌دهند یا دیدن بدن کودک با لباس زیر برای آن‌ها کافی است. در برخی از افراد نیز نگاه کردن به کودک کفایت می‌کند.

خود ارضایی در برابر کودک، نشان دادن فیلم‌های پورنوگرافی و لخت شدن در برابر او نیز از دیگر رفتارهای این بیماران است.

بیماران پدوفیلی دچار دیگر بیماری‌های جنسی از جمله تجاوز و عورت نمایی نیز هستند و ممکن است حتی با محارم خود هم نزدیکی کنند. به همین دلیل بچه بازی در این افراد بسیار افزایش پیدا می‌کند، زیرا در دسترس‌ترین افراد معمولا کودکان نابالغ در خانواده هستند.

آیا پدوفیلی قابل درمان است؟

بله. اگرچه اکثر متخصصان تصور نمی‌کنند که احساس پدوفیلی فرد قابل درمان باشد، اما درمان ممکن است به آنها کمک کند این احساسات را مدیریت کرده و بر اساس آنها عمل نکنند. برخی از بیماران در معرض خطر ارتکاب جرایم جنسی ممکن است برای کاهش میل جنسی خود به دارو نیاز داشته باشند.

پدوفیلی را می‌توان با روان درمانی طولانی مدت فردی یا گروهی و داروهایی که میل جنسی را تغییر داده و سطح تستوسترون را کاهش می‌دهند، درمان کرد. درست است که کودک آزاری یا بچه بازی چیزی تقریبا شایع است، اما تلاش کنید نترسید و ترس را به فرزندتان انتقال ندهید. به هرحال شما باید مراقب فرزند خود یا فرزندان اطرافتان باشید تا کمترین آسیب را ببینند.